موضوع زهد در دنیا و بیرغبتی در مواجهه با بهره های مادی از جمله مباحثی است که در قرآن و نگاه اولیای دین مورد تاکید ویژه قرار گرفته و بیان ماهیت دنیا که متعلق زهد است و نحوه برخورداری از بهره های مادی بخش قابل توجهی از معارف دینی را بدان اختصاص یافته است. برپایه شناختی که از طبیعت نفس سیری ناپذیر آدمی و جاذبه های فریبنده دنیوی در منابع اصیل دینی به دست داده اند، زهد راستین مناسب ترین و نافع ترین برخورد با دنیا و مظاهر و شئون طبیعی آن است. با زهدورزی دنیا تابعی از دین و طلب آن خداجویی و آخرت طلبی است نه هواخواهی. تاکید بر زهد در لسان اولیای دین از آن روی صورت گرفته که با طمع ورزی و بی مبالاتی و اندازه نگه نداشتن در بهره های مادی دارایی های فطری و عقلی و روحی انسان معطل می ماند و به تعبیری «پرداخت بیش از اندازه منطقی و متعارف به بعد مادی خود، موجب خفقان استعدادهای روحی و بروز تاریکی های درونی که جایگاه فروغ ربانی است می باشد» (جعفری، ج 10، ص 25) و به بیانی «مراد از طرح زهد بستن چشمه های مادی نیست مقصود باز کردن و کوشش و جاری ساختن چشمه های دیگر است، یعنی چشمه های معنویات. هدف آزادکردن یک سلسله نیروهای معنوی است که نیاز به آزادکردن دارند.»
)
)